{"id":1707,"date":"2020-07-20T10:16:15","date_gmt":"2020-07-20T09:16:15","guid":{"rendered":"http:\/\/www.actcursus.nl\/?page_id=1707"},"modified":"2020-07-20T10:20:53","modified_gmt":"2020-07-20T09:20:53","slug":"doe-ik-act","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.actcursus.nl\/?page_id=1707","title":{"rendered":"Doe ik ACT?"},"content":{"rendered":"\n

In de cursussen en supervisies die ik geef, hoor ik deze\nvraag regelmatig: doe ik ACT? Is wat ik doe ACT? Hoe doe je een volledige ACT\nbehandeling? Ook stel ik mijzelf deze vraag vaak. Wat niet meehelpt is dat de\nACBS[1]<\/a>,\nde vereniging waar ACT onder valt en derhalve de ACBS BeNe[2]<\/a>,\nde Belgische Nederlandse ondervereniging, geen eisen stellen aan beoefenaars\nvan ACT. Behalve het peer review trainer traject is er geen offici\u00eble toetsing\nvan iemands ACT kwaliteiten. <\/p>\n\n\n\n

In een tijd waarin het behandelen van cli\u00ebnten gebaseerd is\nop diagnose-behandelcombinaties, richtlijnen en protocollen, is de vraag of wat\nje doet, wel echt ACT is, een belangrijke. Immers, de richtlijnen schrijven\nbepaalde, evidence-based behandelvormen voor. We moeten waken voor\ntherapist-drift, onberedeneerd afwijken van een behandelvorm of interventie, die\nmaakt dat wat je doet, minder effectief zou zijn. Als je zegt dat je CGT doet,\nmoet het ook CGT zijn. En dat geldt dan eveneens voor ACT.<\/p>\n\n\n\n

Machines zijn in staat om foutloos een proces te doorlopen\nen een perfect eindproduct te produceren. Mensen maken fouten en richtlijnen en\nprotocollen zijn bedoeld om deze fouten zoveel mogelijk te elimineren. Dit\nwerkt. Tegelijkertijd leren mensen niet, om te reflecteren op hun fouten en\ndaarvan te leren. En, misschien nog wel belangrijker, ze leren niet om hun\nmenselijkheid in te zetten als therapeutisch instrument. Onze opdracht als mens\nis het leven van een imperfect leven.<\/p>\n\n\n\n

Soms hoor ik collega\u2019s zeggen, dat therapeuten achter iedere\nnieuwe behandelvorm aanrennen. Misschien zijn er wel therapeuten, die gaan voor\nde kick van iets nieuws. Maar ik denk dat wat de meesten van ons drijft, is dat\nwe ons werk goed willen doen. Dat we merken dat onze kennis tekort schiet. Dat\nwe nog niet goed genoeg kunnen aansluiten bij cli\u00ebnten. En dat nieuwe\/andere\ntherapievormen daarbij helpen. Ze laten ons de context zien, en de functie van gedrag,\nop een manier die we eerder nog niet gezien hadden. En ook al is een dergelijke\ntherapievorm niet evidence-based, dan kunnen deze inzichten toch enorm waardevol\nzijn. Dit is niet hetzelfde als evidentie uit wetenschappelijk onderzoek\nnegeren.<\/p>\n\n\n\n

Maar hoe lever je dan kwaliteit? Hoe zorg je ervoor dat je\nniet \u2018gewoon maar wat doet\u2019? Als je een protocol of richtlijn loslaat, hoe mag\nje ervan uitgaan dat je je werk goed doet? Uit onderzoek is immers bekend dat\nde intu\u00eftie van therapeuten niet betrouwbaar genoeg is om op te bouwen. We\nmoeten leren om van onze fouten te leren. We moeten leren hoe we van onze\nfouten kunnen leren.<\/p>\n\n\n\n

Als het Wereldcongres van de ACBS 2020 mij van iets\ndoordrongen heeft, dan is het dat de vraag of je ACT doet, eigenlijk niet zo\nbelangrijk is. De vraag, die veel belangrijker is, is waarom je doet wat je\ndoet. Dit gaat over de functie van je eigen therapeut-gedrag. Wat hoop je te\nbereiken met een interventie? Is dit in dienst van de client en zijn of haar\nwaarden? Sluit je goed aan bij de client, zodat je interventie ook kan landen?\nWeet je genoeg van je client om te kunnen aansluiten? Of handel je vanuit rigide\novertuigingen, angsten, vermijding? De nadruk op dat je iets volgens de regels\nmoet doen  kan een voedingsbodem voor\nfusie en vermijding gaan vormen.<\/p>\n\n\n\n

En daarnaast is het van belang om, van moment-tot-moment, te\nleren monitoren hoe de client reageert op je interventies. Hoe komt een\ninterventie aan? Wat voor verandering is er zichtbaar? Wat betekent dit voor\nhet proces waar je met de client inzit? Hoe brengt dit de client, uiteindelijk,\ndichter bij zijn of haar zelf gekozen waardegerichte doelen en een waardegericht\nleven?<\/p>\n\n\n\n

Om clientgedrag en je eigen gedrag goed te kunnen monitoren\nzijn twee dingen heel belangrijk: kennis en aanwezigheid. Kennis gaat over wetenschappelijke\nen professionele kennis, en over kennis van de client. Hoe conceptualiseer je\nzijn of haar hulpvraag? Weet je genoeg om de functies van zijn of haar gedrag\nte kunnen begrijpen? En ook: ken je jezelf? Wat zijn jouw sterke kanten, kwetsbaarheden,\nworstelingen en waarden? Waar fuseer jij gemakkelijk mee? Waar wil je voor\nstaan als therapeut en als mens? Zelfkennis is een werkwoord, een doorlopende\nactiviteit. <\/p>\n\n\n\n

Met aanwezigheid bedoel ik dat je, tijdens je therapiesessies\nen tijdens momenten van reflectie op de therapie en de client, met je volle\naandacht, in alle openheid stil kunt staan bij wat er is. Dat je het lijden van\nde client en wat dat met jou doet, kunt toelaten, in zijn volle omvang. Dat je\nje bewust bent van wat er gaande is bij jouw client, bij jouzelf en tussen\njullie. Dat het lijden van de client in de kamer mag zijn, dat er ruimte is\nvoor zijn of haar kwetsbaarheid en kracht, en die van jou.<\/p>\n\n\n\n

Doe ik ACT en doe ik ACT goed is een vraag naar waar jij\nvoor wilt staan, welke functies van gedrag jij mee wilt brengen. Er zijn veel verschillende\nmanieren om ACT te doen. De enige verkeerde manier is topografisch ACT doen.\nDaarmee bedoel ik dat je iets doet wat aan de buitenkant op ACT lijkt, omdat je\nmetaforen of oefeningen of taal uit ACT gebruikt, maar ontdaan van de functies\ndie deze binnen ACT hebben. Omdat je niet begrijpt wat die functies zijn,\nwaartoe een interventie dient. Je kunt ACT ook klungelig, aarzelend, zoekend\ndoen, als onderdeel van een proces om er beter in te worden. Dat is ACT. Je\nkunt ACT mixen met interventies en inzichten uit andere therapievormen. Als je\nzicht houdt op de functies, voor jou en de client, binnen de context van zijn\nof haar waarden, gericht op een waardevol leven, dan ben ik ervan overtuigd,\ndat wat je doet van toegevoegde waarde is. <\/p>\n\n\n\n

Mocht je meer willen leren over het monitoren van functie,\ndan kun je de opname van een workshop terugzien van het wereldcongres van de\nACBS: Shaping psychological flexibility with realtime functional feedback. Er\nzijn nog veel meer mooie workshops en presentaties, die de moeite waard zijn om\nte bekijken. Een aanrader is\nook Clinical interactions and the deep feeling involved in acting in the same\ndirection. Terugkijken kan, als je je daarvoor inschrijft. Er zijn\nkosten aan verbonden. Zie voor meer informatie: https:\/\/contextualscience.org\/wc2020online<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Ben je ge\u00efnteresseerd om meer over ACT te leren, bekijk dan\neens ons aanbod aan cursussen en workshops op www.actcursus.nl<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

Met dank aan Rikke Kjelgaard, Lou Lasprugato, Tom Szasbo,\nBarbara Kohlenberg, Carmen Luciano, Kelly Wilson, Robyn Walser en Francisco\nRuiz voor de inspiratie voor deze blog.
<\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

[1]<\/a> www.contextualscience.org<\/a><\/p>\n\n\n\n

[2]<\/a> www.acbsbene.com<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In de cursussen en supervisies die ik geef, hoor ik deze vraag regelmatig: doe ik ACT? Is wat ik doe ACT? Hoe doe je een volledige ACT behandeling? Ook stel ik mijzelf deze vraag vaak. Wat niet meehelpt is dat de ACBS[1], de vereniging waar ACT onder valt en derhalve de ACBS BeNe[2], de Belgische […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1711,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1707","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1707","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1707"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1707\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1708,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1707\/revisions\/1708"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1711"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1707"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}