Zij was woedend. De man, die haar had aangereden, had\nvoorrang moeten verlenen. Hij had teveel gedronken. Hij was met de schrik\nvrijgekomen, maar zij moest verder met lichamelijke klachten. Ze kon haar werk\nniet meer doen. Ze kon zoveel niet meer doen. Hij zei wel, dat het hem speet.\nMaar wat had ze eraan? Daar kreeg ze haar leven niet mee terug. Het was\nonvergefelijk.<\/p>\n\n\n\n
Het heeft me lang gekost, voordat ik mezelf weer in de\nspiegel kon aankijken, vanwege de fouten die ik in mijn leven gemaakt heb. Het\nleven ging gewoon door, daar niet van. Maar diep in mij was een wond. Ik nam\nhet mijzelf kwalijk. En ik nam het anderen kwalijk, dat ze mij niet hadden\ntegengehouden, of ertoe gedreven hadden. Ik beschuldigde anderen, maar dat\nhielp me niet. Waardoor ik me alleen maar meer alleen en onbegrepen voelde. Ik\nschaamde mij en durfde nauwelijks te praten over mijn grote fouten. Ik kon me\nniet meer openstellen voor anderen. Waardoor ik de relaties, die geleden hadden\nonder mijn fouten, niet kon repareren. Mijn fouten leken onvergefelijk.<\/p>\n\n\n\n
Wanneer anderen fouten maken, die ons leven in hoge mate\nbe\u00efnvloeden, kunnen we een wrok koesteren. Het heet niet voor niets\n\u2018koesteren\u2019, want het is een gevoel, dat we dichtbij meedragen. En er zijn\nnatuurlijk fouten, die heel ernstig zijn. Waar we echt veel schade van\nondervinden, dagelijks. Die niet hadden mogen gebeuren, en toch gebeurd zijn.<\/p>\n\n\n\n
En wanneer we zelf fouten maken, waardoor anderen schade\nondervinden, die niet passen bij de persoon die we willen zijn, kan diepe\nschaamte deel gaan uitmaken van ons leven. Alsof we het niet meer verdienen,\ndat anderen van ons houden, met ons om willen gaan. En het kan zijn, dat de\nschade, die we toegebracht hebben, groot is. Dat anderen daar de rest van hun\nleven door gevormd blijven. <\/p>\n\n\n\n
Wrok en schaamte zijn emotionele gevangenissen. We zijn erin\ngevangen en missen belangrijke aspecten van het leven. We kunnen niet meer zo\nopen zijn, niet meer genieten. We stoten anderen af, doordat we in onszelf\ngekeerd zijn, of onszelf blijven herhalen over het onrecht dat ons is\noverkomen. We dragen wrok of schaamte met ons mee en het kost ons zoveel\nenergie, het slokt onze aandacht op. Onze gedachten gaan er steeds naar terug\nen er lijkt geen ontsnappen aan. We zetten ons leven stil. Ondertussen gaat het\nleven door, voor ons en de ander. De ander, die het slachtoffer was en de\nander, die de dader was. <\/p>\n\n\n\n
Er is een weg uit deze gevangenis. En dat is de keuze om te\nvergeven. Jezelf en\/of de ander. Niet omdat wat er gebeurd is daarmee ongedaan\ngemaakt is, want dat kan niet. Vergeving gaat over het loslaten van de hoop dat\nhet verleden ten goede gekeerd kan worden (Lily Tomlin). Vergeving is ook niet\nhetzelfde als vergeten. Het leven heeft je een les geleerd en het is wijs, om\ndie les mee te nemen. Een les, dat niet iedereen te vertrouwen is, dat het\nleven onrechtvaardig is, dat verlies bij het leven hoort of dat we allemaal\nfouten maken, kleine fouten en grote fouten. En vergeving is ook niet: doen\nalsof het nooit gebeurd is. Daarmee doe je jezelf onrecht, want je hebt het\nmeegemaakt, het is onderdeel van jouw leven en wie jij bent.<\/p>\n\n\n\n
Door te vergeven doorbreek je de macht, die een dader over\njou heeft. Iemand anders of de kritische stem in jezelf. Die macht bestaat\neruit, dat jij de negatieve consequenties draagt. En hoewel jij die\nconsequenties niet allemaal naast je neer kan leggen, zoals fysieke\nconsequenties als je fysiek gekwetst bent, kun je de emotionele consequenties\nwel veranderen. Door je wrok, of schaamte, los te laten. Door jezelf te gunnen,\ndat jij door mag gaan met je leven. Vergeving is een bevrijding, voor jou. Het\nbetekent dat je je weer open kunt stellen, dat je weer mee kunt doen. Dat je\njezelf weer in de ogen kunt kijken en een mens kunt zien. Een mens die liefde\nverdient, die heel is, die de moeite waard is. Er is niets anders voor nodig en\ner is geen andere weg, dan om deze keuze te maken. Gun jezelf deze bevrijding.<\/p>\n\n\n\n
Er is een last van mijn schouders gevallen, toen ik mij\nrealiseerde, dat ik mezelf mag vergeven. Dat gun ik jou ook. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zij was woedend. De man, die haar had aangereden, had voorrang moeten verlenen. Hij had teveel gedronken. Hij was met de schrik vrijgekomen, maar zij moest verder met lichamelijke klachten. Ze kon haar werk niet meer doen. Ze kon zoveel niet meer doen. Hij zei wel, dat het hem speet. Maar wat had ze eraan? […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1668,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1666","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1666","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1666"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1666\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1667,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1666\/revisions\/1667"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1668"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1666"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}