Stress is van alle tijden, maar zeker nu ervaren veel mensen\nregelmatig flink wat stress. Het leven zoals we dat kenden, is drastisch\nveranderd. Onze routines zijn doorbroken. Elke dag vraagt om aanpassingen,\nklein of groot. Onder druk moeten we nieuwe vaardigheden aanleren. En in grote\nlijnen redden we ons wel. Maar soms piekt de stress.<\/p>\n\n\n\n
Als de stress hoog oploopt, worden we aangezet tot vluchten,\nvechten of bevriezen. Nadenken en logisch handelen is moeilijker. Dit zijn\nautomatische processen, die grotendeels buiten ons bewustzijn om plaats hebben.\nAls er een leeuw achter je aanzit, is het fijn dat automatisch gedrag wordt\ningezet waarmee je je kans op overleving vergroot. Maar nu zijn de bedreigingen\nonzichtbaar: een virus, besmetting, financi\u00eble onzekerheid, sociale isolatie.\nEn dat wat ons kalmeert en troost biedt, in levende lijve bij iemand zijn, is\nmaar heel beperkt mogelijk.<\/p>\n\n\n\n
Het betekent dat je jezelf dingen ziet doen, waar je je\nmisschien voor schaamt of last van hebt: je valt uit tegen je partner of\nkinderen, je kan jezelf niet ertoe zetten om iets nuttigs te gaan doen, je eet\nmeer dan goed voor je is, je bent emotioneel zonder dat je zelf altijd weet wat\nje voelt, je kunt geen rust meer vinden. In zulke gevallen, alsof het nog niet lastig\ngenoeg is, steekt de zelfkritiek zijn hoofd om de deur: \u201cwat ben je toch\nonaardig, lui, ego\u00efstisch, zwak, enz., enz.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Mijn zelfkritische stem vindt dat ik meer zou moeten doen\nvoor anderen. \u201cGa toch eens boodschappen doen voor mensen die dat zelf niet\nkunnen\u201d, zegt zij. En ik geef haar gelijk, maar ik doe het niet. \u201cEgoist\u201d,\nwerpt ze mij toe. Ze snoert me de keel. Pas als ik erin slaag wat afstand te\nnemen en haar wat minder serieus neem, zie ik dat ik afgelopen jaren hard\ngewerkt heb en weinig vrije tijd genomen heb. Dat deze periode mij de kans\nbiedt om een beetje bij te komen. En dat er andere manieren zijn om van\nbetekenis te zijn. Dat ik aardig mag zijn voor mijzelf.<\/p>\n\n\n\n
Aardig zijn voor jezelf is nog niet zo gemakkelijk. Het\nbegint ermee dat je jezelf toestaat, om behoeften te hebben en dat jijzelf in\ndie behoeften mag voorzien. Kun je jezelf zien als mens onder de mensen, net zo\nkwetsbaar, met dezelfde emoties en met dezelfde behoeften als anderen? Kun je\njezelf geven wat je nodig hebt: rust, begrip, een vriendelijk woord? Kun je van\njezelf accepteren, dat je fouten maakt, juist nu, nu de stress het je zoveel\nlastiger maakt om het goed te doen? Kun je jezelf in de ogen kijken, met\ncompassie?<\/p>\n\n\n\n
De navolgende oefening kan je daar misschien bij helpen. Hij\nis gebaseerd op een oefening uit het boek \u2018A liberated mind\u2019 van Steven Hayes.\n(een boek dat de moeite van het lezen waard is, als je meer wilt weten over Acceptance\nand Commitment Therapy en hoe dat je kan helpen om om te gaan met de\nmoeilijkheden in het leven)<\/p>\n\n\n\n
Om deze oefening te doen, zou je je eigen stem kunnen\nopnemen, zodat je daarna de instructies kunt afluisteren. Lees de instructies\nrustig voor met een kalme stem. Pauzeer even na elke zin en tussen twee paragrafen\npauzeer je wat langer. Ga zitten of liggen in een houding die comfortabel en\nalert is. Alert betekent, dat je je aandacht er goed bij kunt houden. Voor veel\nmensen werkt het goed om rechtop te zitten, met de voeten plat op de grond en\nde handen op de leuning van een stoel, of in de schoot. Comfortabel betekent\ndat je het een tijdje moet kunnen volhouden. Probeer zo ontspannen mogelijk te\nzitten of liggen, maar niet zo ontspannen dat je (bijna) in slaap valt. In de\noefening ga je de aandacht naar binnen richten. Om niet te worden afgeleid door\nwat er om je heen gebeurt, is het handig om op een rustige plaats te zijn, waar\nje niet gestoord wordt. Ook helpt het om je blik op 1 punt te richten en daar te\nhouden, of je ogen te sluiten. Je start echter met je ogen open.<\/p>\n\n\n\n
\u201cMerk iets op dat je kunt zien. Het hoeft niets speciaals te\nzijn, kijk ergens naar en neem de tijd om het te zien. Merk op, dat jij kijkt. Sta\nstil bij je eigen zien. Merk nu op dat je iets kunt aanraken, raak het aan en\nmerk op hoe dat voelt. Merk op, dat jij voelt. Sta stil bij je eigen voelen. Sluit\ndan je ogen, als je wilt, en merk iets op dat je kunt horen. Merk op, dat jij luistert.\nSta stil bij je eigen horen. Terwijl je opmerkt dat jij opmerkt, sta er even\nbij stil dat jij degene bent die opmerkt. Jij bent er achter jouw ogen en oren\nen in jouw huid, om op te merken.<\/p>\n\n\n\n
(pauze)<\/p>\n\n\n\n
Denk eens terug aan hoe je in de ogen hebt gekeken van iemand\ndie je goed kent en die om jou geeft. Dat kan een goede vriend zijn, een\npartner, een geliefde, een kind. Misschien in het echte leven, zou je niet\nzolang in hun ogen kijken als in deze oefening, maar stel je nu voor dat het ok\u00e9\nis, om elkaar lang aan te kijken. Stel je de ogen van de ander voor en kijk\nerin.<\/p>\n\n\n\n
Terwijl je je herinnert hoe het is om in deze ogen te\nkijken, merk op dat niet alleen jij iemands ogen zag, maar dat jij hen zag\nterwijl zij jou zagen. Om te ervaren hoe dat is, stel je voor dat jij naar\njezelf zou kijken vanachter de ogen van die andere persoon. Neem even de tijd\nom op te merken hoe jouw gezicht eruit ziet, en zie dan jouw ogen, die kijken.<\/p>\n\n\n\n
Deze ogen waar je nu naar kijkt, jouw ogen, zijn zich ook bewust.\nJouw ogen zien de andere persoon die naar hen kijkt. Kijk of je dat bewustzijn\nkan zien in je eigen ogen. De ogen die je je voorstelt zijn niet alleen objecten\ndie we \u2018ogen\u2019 noemen. Je ziet ogen, die zien. Kijk of je dat kunt zien, of je\ndaarbij kunt stilstaan. En als je dat ziet, keer dan terug achter je eigen\nogen. Nu ben je weer in \u2018jezelf\u2019, kijkend naar iemands ogen, die naar jou\nkijken.<\/p>\n\n\n\n
(pauze)<\/p>\n\n\n\n
Kruip nogmaals achter de ogen van de andere persoon en kijk\nnaar jezelf. Voel de liefde en genegenheid die deze persoon voor jou voelt.\nVoel deze liefde in de blik waarmee je jezelf in de ogen kijkt. Voel hoe jij\nals deze persoon naar jou kijkt en een hele mens ziet. Een mens met fouten en\ngebreken. Kijk vanachter de ogen van deze persoon en zie een mens, die er mag\nzijn, precies zoals je bent. Misschien merk je op, dat je zelfkritische stem\nzich aandient en je vertelt waarom jij die liefde niet waard bent. Misschien\nvoelt het onwennig, ongemakkelijk en zelfs een beetje spannend. Laat dat je\nniet weerhouden, om jezelf te zien door de liefdevolle ogen van de persoon\ntegenover je.<\/p>\n\n\n\n
(pauze)<\/p>\n\n\n\n
Keer weer terug achter je eigen ogen, die kijken in de ogen\nvan de ander, tegenover je. Zie in die ogen de liefde en acceptatie van wie jij\nbent. Open jezelf voor die blik. Sta erbij stil dat je gezien wordt, met een\nliefdevolle blik.<\/p>\n\n\n\n
(pauze)<\/p>\n\n\n\n
Als je wilt, kun je een paar keer wisselen van perspectief. Neem een tijdje plaats achter de ogen van de persoon tegenover je en ervaar de liefde waarmee je kijkt. En keer dan terug achter je eigen ogen en ervaar de liefde waarmee je gezien wordt. Bepaal zelf het moment waarop je de oefening wilt be\u00ebindigen. Je kunt dit bijvoorbeeld doen, door uit te zoomen en te kijken naar het beeld waarin je jezelf en de ander ziet, die naar elkaar kijken, beiden met een liefdevolle blik. Zie dat jullie samen de oefening be\u00ebindigen door elkaar te bedanken voor de oefening. Misschien door een knikje, of een omhelzing. Doe het op je eigen manier. Breng je aandacht dan terug naar jezelf in je eigen kamer.”<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Stress is van alle tijden, maar zeker nu ervaren veel mensen regelmatig flink wat stress. Het leven zoals we dat kenden, is drastisch veranderd. Onze routines zijn doorbroken. Elke dag vraagt om aanpassingen, klein of groot. Onder druk moeten we nieuwe vaardigheden aanleren. En in grote lijnen redden we ons wel. Maar soms piekt de […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1563,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1567","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1567","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1567"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1567\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1573,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1567\/revisions\/1573"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/1563"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.actcursus.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1567"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}